Amix
Amix daje mi siłę do walki ze złem świata, Amix wyzwala we mnie siłę bym witała odkrywczy dzień. Nie wyobrażam sobie ażeby mogło go zabraknąć w moim życiu, ale równocześnie wiem, że to nasze szczęście jest takie łamliwe. I Tak naprawdę chyba zbytnio piękne by zdołało trwać wiecznie. I tego tak po cichu gdzieś tam w sobie naprawdę się boje. Być może Amix też się boi. Nie śmiem się go o to zapytać, boje się że być może go nastraszę swym ogromem namiętności jaką żywię do niego, chociaż trudno jej nie zauważyć. Przecież ja bym oderwała gwiazdę z nieba gdyby tylko on raczył. Za to wszystko co Amix mi daje jestem w stanie sprawić dla niego wszystko, ba nawet gdyby nic a nic mi nie dawał sądzę, że i tak byłabym zdolna mieć dla niego chęć na cokolwiek by tylko pragnął. Amix amix jednak taki nie jest on mnie nie wykorzystuje do nijakich podchwytliwych planów. Jest dżentelmenem. Amix jest po prostu na to zbyt dumny. Czasem mam odczucie że on po prostu nie jest z tego globu, albo również po prostu jest nieśmiertelny i zagubił się przed wiekami.